Գուցե բնությունից հեռանալու պատճառո՞վ է մարդն այսպիսին դարձել

Աշխարհը փոխվում է խելահեղ արագությամբ։ Երբեմն թվում է սա իրականություն չէ, այլ երազ է, չար երազ, և Երկիր մոլորակն ուր որ է դուրս է գալու իր ուղեծրից․․․ Չես հասցնում անգամ ամեն թեժ կետի հետ կապված իմանալ վերջին զարգացումների մասին թարմ լուրերը, երբ նորն է գալիս, հաստատվելով տարածողի կողմից որպես հավաստի և անաչառ։

Մարդկությունը կարծես հասել է 21-րդ դար, որ տարակուսած կանգնի «Լինել, թե չլինել» խրթին դիլեմայի առաջ և սպասի անբնական, վերերկրային մի հրաշքի․․․

Մինչդեռ բնությունն իր զարթոնքն է ապրում։

Կարծես կախարդական փայտիկը գիշերով պտտվե՜լ-պտտվել, պտղատու ծառերը հարսնաքողի տակ է զարդարել, ոչ պտղատուներին՝ զմրուխտե կանաչ ժանյակազարդ զգեստ հագցրել․․․

Վերադարձել են ծիծեռնակները, վերադարձել են արագիլները․․․

Մեղվի բզզոցն է հաճախ լռությունը խախտում․․․

Ամենուր նոր շունչ ես զգում, չնայած անպատմելի հին է այս ամենը։ Բնական է այս ամենը, և բնության օրենքներն անխախտելի են․․․

Իսկ մարդը․․․ Թեև Արարիչն այսքան առատաձեռն է եղել նրա նկատմամբ, բայց նա, գազանաբար հոշոտելով իր նմանին, զրկում է խաղաղ ապրելու, ստեղծելու, վայելելու իր իրավունքից․․․

Գուցե բնությունից հեռանալու պատճառո՞վ է մարդն այսպիսին դարձել, ի՞նչ իմանամ․․․

***

Քաղաքաբնակ կյանքից հոգնեցի.

Ծաղկամաններիս ծաղիկը քիչ էր:

Գարնան գալու հետ միտքս փոխեցի,

Փարթամ սիզախոտն այնպե՜ս թովիչ էր:

Մի օր ասացի՝ վեր կենամ, գնամ,

Տեսնեմ ովքե՞ր են դրախտում ապրում,

Վայելք ասածը տեսնեմ այդ ո՞րն է,

Որ ամեն մարդու դուռը չի թակում:

Ընկնեմ սար ու ձոր, չափեմ դաշտերը,

Լսեմ նվագը քամու շնկշնկան,

Երգեմ մանկության անուշ երգերը՝

Թփերի տակից լորերը դուրս գան:

Գնամ ու տեսնեմ՝ ինչպես կաքավը

Թռչում է, լքում է՜ն կանաչ սարը,

Ինչպես են առանց փայտե կերաման

Հավքերը բերում ձագերի փայը:

Զգամ՝ ինչպես է ծաղիկը բուրում

Բնության կերտած թփերի վրա,

Տեսնեմ՝ ինչպես է մասուրը ծաղկում,

Երբ ձմեռել էր պտուղը վրան:

Գնամ ու հասնեմ Աստծո ստեղծած

Ամեն զեռունի խորին խորհուրդին,

Հասկանամ՝ ինչու՞ միշտ մեկը հաղթում,

Իսկ մյուսը զոհ է ու կեր՝ հաղթողին...

Գնացի... հասա... Եվ շա՜տ բան տեսա,

Եվ դեռ տեսնելու այնքա՜ն բան մնաց...

Դրախտը թողած՝ հին վտարվածիս

Գործերն են կանչում կիսատ մնացած...

Անահիտ Սահակյան

2018 թ․

Մեկնաբանություններ